حوصله دات کام

حوصله پس از نزدیک به ۴ سالی که از عمرش می گذرد بالاخره دارای خانه ای دائمی شد.این خانه که فعلا در حال طراحی ست به احتمال زیاد از اواخر هفته آینده قابل دسترسی ست.
علت این کار هم برای خیلی ها روشن است:فیلترینگ وبلاگ من و خیلی از دوستان دیگر. بعد هم مشکلات فنی که به علت سنگین شدن وبلاگ پیش آمده است.
پیش از این که بلاگ اسکای را ترک کنم باید از مسوولان محترم آن که چند باری به زحمتشان انداختم تشکر کنم.

بیماری «مهم نیست»


اول:طرف را دعوت کرده ام بیاید رادیو در مورد شعرهایش با او حرف بزنم.می آید.بعد از یک ساعت و نیم که در مورد شعر ها با او کلنجار می روم و بالاخره جواب هایی که می دهد در انتها در می ماند و می گوید:«راستش را بخواهید آقای آقایی اصلا برایم مهم نیست مردم در مورد من چه قضاوتی می کنند.اصلا برایم مهم نیستند.»

دوم:با عزیزی تلفنی حرف می زنم.از چرخ روزگار می گوییم و  به این جا می رسیم که این پرونده هسته ای هم شده برای خودش ماجرایی.حرف ها را که می زنیم و من می گویم کمی دل نگران آینده ام می گوید:« چرا؟ نهایتش جنگ است و تحریم.به حال ما چه فرق می کند؟اصلا مهم نیست چه پیش می آید.همیشه همین بوده دیگر!»

سوم:روزگار غریبی ست نازنین.باز هم دل نگرانم،خیلی.فکر می کنم بدتر از جنگ و تحریم و این چیزها که خدا برای هیچ ملتی نخواهد ــ و مردم و دولتش هم برای خودشان نخواهند ــ ما دچار بیماری «مهم نیست» شده ایم،بیماری «همه چیز بی اهمیت است» و الخ.
کاش این بیماری راه چاره ای پیدا کند هر چه زودتر ــ گمانم باطل است؟! ــ و کاش درک کنیم که در دنیا هیچ چیز بی ارزش نیست و حداقل می توان از گوشه هاییش بهره ها برد.چیزی که ما در ایران کمتر آن را دریافته ایم.